سیاست اصلاحات اقتصادی و درهای باز چین

پوتین هنگام صحبت در مورد همکاریهای اقتصادی خاطرنشان کرد که “در پایان سال ۲۰۲۱، حجم تجارت متقابل بیش از یک سوم افزایش یافت و از سطح رکورد ۱۴۰ میلیارد دلار آمریکا فراتر رفت.” او افزود: ما در راه رسیدن به هدف خود برای افزایش حجم مبادلات به ۲۰۰ میلیارد دلار در سال هستیم. انقلاب فرهنگی با مرگ مائو در سال ۱۹۷۶ به پایان رسید. در سال ۱۹۶۶ مائو و متحدانش انقلاب فرهنگی را اعلام کردند که دورهای از اتهامزنیهای سیاسی و تحولات اجتماعی را در چین پدید آورد. هرچند از دهه ۱۹۷۰ به بعد محدودیتهای اقتصادی و اجتماعی در چین به طرز چشمگیری کاهش یافتهاند اما آزادیهای سیاسی همچنان محدود است. پس از ایجاد وحدت و یکپارچگی در مناطق شمالی ، به لحاظ اقتصادی اجتماعی و فرهنگی بسیار پیشرفت کرد و تجارت خارجی آن بسیار پیشرفته بود.برخی اصلاحات که ” فان جون یان ” و ” وانگ آن شی ” به اجرا گذاشتند ، با وجود آنکه بطور کامل شکوفایی دراز مدت ” سون شمالی ” را تحقق نبخشید ، اما به حل بسیاری تناقضات اجتماعی مساعدت کرد . حزب کمونیست از آن پس کنترل زندگی خصوصی شهروندان را کمتر کرده و اشتراکیسازی بخش کشاورزی به نفع خصوصیسازی مزارع ملغی شد.

پس از مبادله سفیر بین چین و ایران انار (36) ، یونجه، اسفناج (37) ، مو، خیار، پیاز، زعفران و یاسمن به چین برده شد و کشت این گیاهان در آن کشور شروع گردید (38) . بنابراین تا زمانی که فشارهای بیرونی از جمله قطعنامه های سازمان ملل و وضعیت موجود در روابط ایران و غرب وجود داشته باشد روابط ایران و چین در سطح سیاسی پیشرفت چندانی نخواهد داشت . این اصطلاح به یک دوره انتقالی برای توسعه سیاسی گفته میشد که در برنامهٔ سون یات سن برای تبدیل چین به یک دولت دمکراتیک مدرن مطرح شده بود. با این وجود حمایت مردمی از حکومت رضایت عمومی از شیوه مدیریت کشور بالاست و بر اساس یک تحقیق در سال ۲۰۱۱ حدود ۸۰ تا ۹۵ دصد مردم از حکومت مرکزی خود رضایت دارند. اعضای کنگرههای محلی خلق با رأی مستقیم تمام مردم انتخاب میشوند اما اعضای کنگرههای رده بالاتر فقط با رأی اعضای کنگره رده پائین خود انتخاب میشوند. به جز حزب کمونیست، حزبهای دیگری هم در این کشور وجود دارند که در کنگره ملی خلق و کنفرانس مشورتی سیاسی خلق نیز حضور دارند اما اکثریت قریب به اتفاق نمایندگان از حزب کمونیست چین انتخاب میشوند و اپوزیسیون واقعی در مقابل آن وجود ندارد.

در طول دهه ۱۹۹۰ جیانگ زمین، لی پنگ و ژو رونگجی رهبری چین را به دست گرفتند. کومینتانگ پایتخت کشور را به نانجینگ منتقل کرده و اعلام «قیمومیت سیاسی» کرد. برنامهٔ «جهش بزرگ رو به جلو» مائو که شامل پروژههای اصلاحی عظیم اقتصادی و اجتماعی بود نتیجه فاجعهباری داشت و به مرگ حدود ۴۵ میلیون نفر بین سالهای ۶۱-۱۹۵۸ انجامید که بیشتر آنها از گرسنگی جان میباختند. با مرگ مائو گروهی از رهبران حزب کمونیست دستگیر شده و گناه تندرویهای صورت گرفته در انقلاب فرهنگی به گردن آنها انداخته شد. رییس جمهوری چین در ادامه این نشست تصریح کرد: ما یک الگوی جدید توسعه را در پیش خواهیم گرفت که مبتنی بر دو چرخه داخلی و بینالمللی درهای باز و کمک متقابل آنها به یکدیگر است. این چرخش سیاسی موجب شد تا اقتصاد دستوری چین به یک اقتصاد مختلط تبدیل شود که جهتگیری بازار آزاد در آن به تدریج بیشتر میشد.

دولت مستقر در پکن از نظٰر بینالمللی دولت چین محسوب میشد اما تقریباً هیچکاره بود و بیشتر کشور تحت حکومت جنگسالاران مختلف بود. سیستم تک بانکی منحل شد که این موضوع در نهایت منجر به تشکیل بانکهای مختلف و نظام بانکی کارا در این کشور شد. از آن زمان تا هنگام حل و فصل این موضوع از طریق مذاکره، مرزهای این مناطق به شکل دوفاکتو خواهند بود. تغییر هیئت رهبری حزب در سال ۲۰۱۲ با منازعات جناحی و رسواییهای سیاسی همراه بود. توسعه همکاریهای تجاری و مالی با آمریکای لاتین بخش دیگری از سیاست خارجی پکن در سال گذشته بود که نگرانی اتاقهای فکر و نخبگان ایالات متحده را برانگیخت. حزب کمونیست چین در سال ۱۹۲۱ میلادی تأسیس شده و از سال ۱۹۲۷ با حکومت کومینتانگ درگیر بود. نظام سیاسی چین از طریق دمکراسی نمایندگی و انتخابات برگزیده میشود اما نظام انتخاباتی این کشور بسیار متفاوت از نظام موجود در کشورهای غربی است. هرچند اختلافات داخلی کار چیانگ کای شک را برای نبرد با کمونیستها سخت میکرد اما جنگ در ابتدا به سود کومینتانگ پیش میرفت تا اینکه در سال ۱۹۳۶ ژاپن به چین حملهور شد. در اواخر دهه ۱۹۲۰ کومینتانگ به رهبری چیانگ کای شک با تلفیقی از عملیاتهای نظامی و مانورهای سیاسی زیرکانه کشور را دوباره متحد کرده و تحت تسلط خود درآورد.

دیدگاهتان را بنویسید